SVETOZAR VLAJKOVIĆ rođen je u Beogradu 5. januara 1938. godine. Završio Pravni fakultet. Četiri decenije uređivao kulturne programe u Radio Beogradu. Objavio je četrnaest romana, četiri zbirke pripovedaka, nekoliko desetina radio drama i televizijskih drama. Izvedena su tri njegova pozorišna komada, a u periodici objavljeno još nekoliko. Izvedene drame: Grejalica (Atelje 212, 1968), Stvari u vrtu (Teatar levo, 1970), Rastanak (BDP, 1977). Štampane drame: Zidanje (Scena 1/1977), Večernji trkači (Scena 2/1983), Don Žuan, beogradski (Scena 6/1986), Ponavljač (Scena 6/1991). U esejističkim radovima bavio se teorijom pozorišta i glume, estetikom radija, književnim životom, a nekoliko tekstova posvetio je istaknutim srpskim piscima i slikarima. Kao slikar, tematski je vezan za predele i ljude koji dopunjavaju imaginativni svet njegovih književnih dela. Ilustrovao je tri svoje knjige. Ukupna njegova delatnost usmerena je ka pronalaženju smisla i afirmaciji života. Svetozar Vlajković živi u svom rodnom gradu.

Miladin Ševarlić rođen je u Beogradu 1943. Diplomirao je svetsku kwiževnost i dramaturgiju. Radni vek proveo, uglavnom, u pozorištima , kao dramaturg, umetnički direktor i upravnik. Bio je, takođe, odgovorni urednik u Umetničkom programu Televizije Beograd i glavni urednik izdavačkog preduzeća “Prosveta”. Objavqivao pesme, pozorišne kritike, prozu i eseje. Autor je opusa od oko dvadeset i pet dramskih dela, koja su igrana u pozorištima u zemqi i inostranstvu, na radiju i televiziji, te štampana u periodici, zbirkama i posebnim izdawima. Dobitnik je četiri nagrade Udružewa dramskih pisaca Srbije – čiji predsednik je bio u dva mandata –- zatim, nagrade na Festivalu praizvedbi, nagrade Joakim Vujić, Sterijine nagrade i Zlatnog beočuga za trajni doprinos kulturi Beograda.

MUHAREM DURIĆ, poznat je prevashodno kao novinar “Politike”. Studiji književnosti nisu opredelili njegov put ka katedri i literaturi, nego je posve neočekivano ušao u žurnalizam i to na velika vrata, ponajpre kao pozorišni kritičar, a kasnije kao hroničar političkih zbivanja i to u najžešćim i najsmutnijim vremenima, prethodno i kao otkrivač i istraživač najvećih afera na prostoru uzdrmanom aferom Agrokomerc, sarajevskom naci – žurkom i bankarskom aferom u vezi sa vilama u Neumu... Kulturni život ostaje njegova stalna preokupacija, dobitnik je “Zlatnog beočuga” Kulturnoprosvetne zajednice Beograda za trajni doprinos kulturi Beograda i međunarodnih priznanja, između ostalog, povelje koja nosi ime Laze Kostića, Internacionalnog festivala Interfer. Poznati i su, u njegovom publicističkom opusu, objavljeni feljtoni o Beloj kući, o poslednjem izdanku hašemitske carevine, potomku proroka Muhameda, zatim o miru i ratu, Olimpijskim igrama, Sarajevu – gradu kojeg nema i, pored ostalog, veoma dramatičan feljton o gladijatorima. Tri grada, rođenja i života, određuju njegovu sudbinu: Dubrovnik, Sarajevo, Beograd, isto kao i aerodromi u Los Anđelesu, Njujorku, Londonu, Splitu, Dubrovniku, i piste u Sarajevu i Beogradu. Piše drame, pripovetke, romane.

SLOBODAN ŽIKIĆ, dramski pisac, pesnik, novinar i publicista, rođen je 31. 12. 1948. godine u Jagodini. Završio Filološki fakultet u Beogradu (prof. Jugoslovenskih književnosti i srpskohrvatskog jezika). Na Prvom programu RTSa izvedena mu je drama Čovek u praznoj sobi, u režiji Slobodana Ž. Jovanovića. Izvedene pozorišne drame i komedije: Poslednja bitka, Narodno pozorište Beograd, u režiji Gradimira Mirkovića (1995); Naši dolaze, Narodno pozorište Užice u režiji Borislava Grigorović a (ova pozorišna komedija izvođena je na Danima komedije, a snimljena je na sceni Narodnog pozorišta Užice i reprizirana četiri puta na Prvom i Drugom programu RTSa, u režiji Slobodana Ž. Jovanovića), igrana je i u Gradskom pozorištu Jagodina, u režiji Tome Trifunovića (2002); Ovo više nije igra, Gradsko pozorište Jagodina (u režiji Marislava Radisavljevića), Piši kao što ćutiš (naslov prema aforizmu Brane Crnčevića), Zapamti ko si, GAP Svetozarevo (u režiji Sretka Divljana); Nikolaj, Teatar Resava, u režiji Miodraga Jurišića (prva izvedena drama posvećena, tada još nekanonizovanom, Sv. Nikolaju Velimirović u, u manastiru Manasija, 26. avgusta 1998. godine); Reč je čovek – tako je govorio Nikolaj, monodrama, u produkciji Udruženja dramskih umetnika Kragujevca, u izvođenju Mirka Babića, prvaka Teatra “Joakim Vujić”, Ne plači, mali, Dramski studio Kablovi, Jagodina, u režiji Sretka Divljana, insert iz drame Bratsko vojevanje izveden je u Kult teatru iz Beograda, u okviru multimedijalnog internacionalnog projekta: “Priča o vojniku”. Više radio drama izvedeno mu je na prvom, drugom i trećem programu Radio Beograda, na Radio Zagrebu i na Radio Sarajevu: Čovek u praznoj sobi (1972), Jeste, ako šapućemo (1974), Šverc ekspres (1983), Iseljenici (1985), Nezdrav kamen iz Lipovog lada (2002)… Za drame i komedije nagrađivan je na konkursu Narodnog pozoriš ta iz Beograda, povodom 125. godišnjice ovog pozorišta, na konkursu Crnogorskog narodnog pozorišta iz Podgorice povodom početka rada ovog pozorišta u novoj pozorišnoj zgradi (1996. godine, druga nagrada, prva nije dodeljena), Na konkursu Dana komedije u Jagodini, 1995. godine (prva nagrada za komediju: Nije na dnevnom redu), na konkursu Radio Zagreba (treća nagrada)... Dobitnik nagrade Drainac (1981) i nagrade Dušan Srezojević za poeziju, druge nagrade na konkursu Centra za kulturu Zvezdara, Beograd (2007) za najlepšu boemsku pesmu, za najbolju pesmu o Smederevu na Festivalu poezije Pesnička jesen, i drugih nagrada za poeziju. Za knjigu priča Moja prva pisaća mašina nagrađen specijalnom nagradom Akademije “Ivo Andrić” i nagradom Živojin Pavlović. Za eseje nagrađivan na konkursu beogradske “Borbe”, dva puta na konkursu zrenjaninskog časopisa Ulaznica (prva i treća nagrada), za esej o glumcu nagrađen na Glumačkim svečanostima “Milivoje Živanović” u Požarevcu, za esej o obrazovanju i društvu na Velikom nagradnom konkursu Saveza pedagoga Jugoslavije... Objavio je više knjiga poezije, jednu knjigu priča, jednu knjigu eseja i ogleda, više publicističkih knjiga (među kojima i monografiju Pozorište u Jagodini (2007) i Dugo traju smešni dani (eseji, pozorišne kritike, komentari, recenzije, beleške) povodom 30. godina Dana komedije (2002). Objavio je i nekoliko knjiga drama i komedija: Čovek u praznoj sobi (1975), Piši, što ćutiš (1988), Nemamo ništa protiv (1990), Drame – knjiga sadrži četiri drame: Igumanove ratne godine, Poslednja bitka, Az, buki, vjedi i Nikolaj (1999. godine). Priredio je više zbornika poezije kao i Izabrana dela Jovana Dučića u osam knjiga, u izdanju BeoSinga iz Beograda (2005), u ediciji Klasici, sa esejima uz svaku knjigu. Pozorišne eseje i kritike objavljivao je u brojnim listovima i časopisima, kao i na Drugom programu RTSa, u Hronikama dana komedije. U jednom mandatu bio je i član najužeg rukovodstva Udruženja dramskih pisaca Srbije. Prevodi sa slovenačkog poeziju, prozu i drame.

Rođen je 1969. u Loznici. Diplomirao je dramaturgiju i scenario na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu 1994. Član je Udruženja dramskih pisaca Srbije, Međunarodnog udruženja “Stil” i Društva ljubitelja fantastike “Lazar Komarčić”. U dramskim umetnostima debitovao je pozorišnom predstavom Ostrvska priča 1987. (Valjevo, režija Zoran Đor đević), a u književnosti lirskim prozama 1989. Dela iz zbirke Slovenski Orfej i druge drame: istoimena drama, Vikend sa Marijom Broz, Skaska o kosmičkom jajetu i Tačka susreta (edicija “Znak Sagite”, Beograd, 1995), prevođena su, izvođena ili objavljivana na srpskom, makedonskom, rumunskom, engleskom i francuskom od 1992. do danas. Druga va žnija dela: dokumentarni film Životi Koste Hakmana (2006, RTS, režija Miljan Glišić), novela Preko Drine, sa iskrom u oku (časopis Znak Sagite, 10, 2002), noveleta Vreme buke i besa (Tamni vilajet 4, 1996), stripski album Treći argument, po motivima dela Milorada Pavića, crtač Zoran Tucić (1995, Orbis–Bata, serijalizovano u američkom Heavdž Metal Magazine, 1998–2000), kratki igrani film Uske staze (1995, FDU–RTS, režija Oleg Jeknić), dokumentarna serija Janusovo lice istorije (1993, RTS, režija Predrag Nikolić)... Zastupljen u književnim antologijama i izborima Tamni vilajet 3 i 4, Nova srpska fantastika, savremena srpska proza u slovenačkom časopisu “Apokalipsa”, “Gradina” 19: “Fantastika”, “Ugriz strasti”... Priznanja: Zlatna medalja za scenario na 42. festivalu jugoslovenskog kratkog i dokumentarnog filma, nagrada “Josip Kulundžić” za najbolju dramu, dva puta pobednik konkursa “Znaka Sagite”, više stripskih priznanja, filmskih i dramskih nominacija itd. Kao urednik i izdavač bio je ili je i dalje: urednik izdavačke kuće “Biljeg” (1992–1996), član redakcije, zamenik glavnog urednika i direktor projekata “Književne reči” (1994–1998), jedan od osnivača i urednika digitalnih biblioteka kulturne mreže “Projekta Rastko” (od 1997), urednik TIA Janus (od 1998), te saradnik više kulturnih i medijskih redakcija u zemlji i inostranstvu. NAPOMENA O DRAMI: Slovenski Orfej je imao praizvedbu 1992. u Starom Dojranu, u izvođenju pozorišta “Anton Panov” (Strumica, Makedonija, režija Goran Trenčovski). Proširena verzija koju sada objavljuje SSD je iz 2002, a u radijskom izdanju je predstavljala iste godine Srbiju i Crnu Goru na festivalu Prix Europa u Berlinu (reditelj Zoran Rangelov, Dramski program Radio Beograda).

Rođen u Beogradu. Diplomirao dramaturgiju u klasi profesora Siniše Kovačevića na Akademiji umetnosti BK. Komad Beograd – London igran kao deo predstave Beogradske priče 4 u Studentskom kulturnom centru, u režiji Borisa Liješevića. Bio na žiriju 10. Festivala Dečjeg pozorišta – Festića u Malom pozorištu “Duško Radović”, u okviru programa Deca za decu. Sarađivao sa Novom dramom Narodnog pozorišta. Učestvovao na Nedelji savremene Britanske drame u Narodnom pozorištu. Učestvovao na tribini Mladi dramski pisci u organizaciji Kulturnog centra Novog Sada. Preveo drame Saradnik Sajmona Benta i Pobuna Jelene Kajgo. Pisao za Leksikon YU Mitologije. Preveo pesme na Engleski za album Tubedsellotape Vudu Popaja, i pisao tekstove za album Neočekivani dolazak u Blekpul Viborg Dallasa.