Vladimir V. Predić – pesnik, dramski pisac, esejista, književni, pozorišni i tv kritičar – rođen 6. aprila 1934. godine u Skoplju. Gimnaziju i Srednju muzičku školu završio u Novom Sadu. Diplomirao na Fakultetu dramskih umetnosti(odsek dramaturgije) u Beogradu. Počasni član Univerziteta u Ajovi (SAD), Od 1970. do 1978. godine jedan od urednika i sekretar uredniš tva “Književnih novina”. Zastupljen u više antologija. Prevođen na engleski, italijanski, češki, poljski, bugarski i ruski jezik. Živi i radi u Beogradu kao slobodni književnik. Pesme objavljuje od 1956. godine u gotovo svim poznatijim jugoslovenskim listovima i časopisima. Knjige pesama: Na sunčanoj strani ulice, “Mlado pokolenje”, Beograd, 1961; Nebo, “Bagdala”. Kruševac, 1961; Na čelu vode, “Bagdala”, Kruševac, 1967; Vltava, Matica srpska, Novi Sad, 1974; Skagerak, Matica srpska, Novi Sad, 1977; Severni prozori, BIGZ, Beograd, 1980; Knežev dvor, “Prosveta”, Beograd, 1985; Merilend, “Partizanska knjiga”, Beograd, 1986; Karlovci, SKZ, Beograd, 1989; Povratak u Vitlejem (Izabrane i nove pesme), Zajednica knji- ževnika Pančeva, Pančevo, 1992; Rusanda, “Prometej”, Novi Sad, 1998; Pisma zime 2004, “Prosveta”, Beograd, 2005; Povratak u Vitlejem, “Apostrof”, Beograd, 2006. Kritika: Desanka Maksimović (stuudija i izbor), Izdavački zavod “Jugoslavija”, Beograd, 1967.

TOMA KURUZOVIĆ rođen je 18. oktobra Miholjskog leta Gospodnjeg 1930. u gradu Sarajevu, od oca Jovana, pozorišnog vlasuljara, šminkera i frizera, i majke Jovanke krojačice. Odrasta kao pozorišno dete. Godine 1948. završava Učiteljsku školu i po sili zakona odlazi na selo (Čarakovo kod Prijedora ) kao učitelj i upravnik škole. Godine 1949. između sto i osamdeset kandidata je primljen na Akademiju za pozorišnu umetnost (FDU) koju završava 1953. godine u klasi prof. Joze Laurenčića (druga generacija Akademije: Ružica Veljović, Milena Vrsajkov-Dapčević, Dobrila Petrović, Slobodan - Cica Perović, Rastislav Jović - Keka, Marko Todorović, Quba Tadić, Borivoje Todorović i Toma Kuruzović, a posle dva kontrolna ispita na kojima se gubi pravo daljeg polaganja ispita iz predmeta glume). Od 1953. godine u angažmanu je u Narodnom pozorištu u Sarajevu. U isto vreme vanredno studira na Filozofskom fakultetu na grupi Jugoslovenske književnosti. Jedan je od osnivača Malog pozorišta (Teatar 55). Prvi je akademski obrazovani glumac BiH. U anketi “Vjesnika” a povodom deset godina domaćeg filma izdvojen je u dvanaest jugoslovenskih glumaca: Marija Crnobori, Ljubiša Jovanović, Milivoje Živanović, Vaso Kosić, Bert Sotlar, Antun Nalis, Marjan Lovrić, Jovan Milićević, Rade Marković, Joza Gregorin, Stane Sever i Toma Kuruzović. Vraća se u Beograd 1961. godine u “Savremeno”, potonje “Beogradsko dramsko pozoriš te”. Vanredno studira režiju na FDU, prvo na klasi profesora Vjeke Afrića a potom na klasi dr Huga Klajna. Osnivač je Prvog alternativnog pozorišta “Sunce”, on kao upravnik, umetnički direktor dr Duško Mihailović, sekretar Momčilo Životić. Ostvario je veći broj uloga u pozorištu, na filmu, radiju i televiziji. Ostvario je veći broj režija u Beogradu, Kruševcu, Zaječaru, Užicu, Vršcu i Smederevskoj palanci.

MIRKO MILORADOVIĆ rođen je u Čačku 1936. godine. Diplomirao je na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Radio je kao novinar, bio direktor Drame Narodnog pozorišta, član Izvršnog veća Srbije, direktor izdavačke kuće “Prosveta”. Živi i radi u Beogradu. Počeo je karijeru dramskog pisca radio dramama, uz podršku Miodraga Đurđevića, a 1969. debitovao je dramom Goli mačići na maloj sceni Narodnog pozorišta. Dramatizacije L. Lazarevića, S. Ćorovića, Dostojevskog, Tolstoja igrane su na scenama Beograda, Mostara, Banja Luke, Maribora i Leskovca. Objavio je romane Šou biznis i njegove žrtve, Moralni imidž komuniste, Provera i Jednom zaljubljena, uvek zaljubljena.

MILISAV MILENKOVIĆ je rođen 6. marta 1939. godine u Malom Crniću. Otac Vojislav i majka Zlatu su bili zemljoradnici. Studirao je i diplomirao na Pravnom fakultetu u Beogradu 1962. godine i na Akadamiji za pozorište, film, radio i TV, odsek dramaturgije, 1971. godine. Objavljene knjige poezija: Tamom reči zaklet, “Braničevo”, Požarevac 1966; Pakao, “Braničevo”, 1969; Rane, “Braničevo” 1976; Milena ili Venera sa lampom, “Braničevo”, 1980; Rodna kuća, “Prosveta”, Beograd 1994. i 1995; Grad na ramenu vile, “Smederevska pesnička jesen”, Smederevo 1997; Nebesko čudo, “Zavod za izdavanje uybenika i nastavna sredstva”, Beograd 1997; Vazdušna opasnost, “Verzalpres”, Beograd 1999; Rodna kuća, “Sezam-Mediko”, Beograd 2000; Neveste na Cvetnom trgu, “Sezam-Mediko”, 2000; Penelopni dar, “Sezam-Mediko”, 2000; Provala oblaka ili Ujed zverinjaka, “Verzalpres”, Beograd 2001. Izvedene su mu drame i dramatizacije: Anđeli i na zemlji umiru bezbolno, Originalna drama; Na rubu pameti, dramatizacija romana Miroslava Krleže; Petrijin venac, dramatizacija romana Dragoslava Mihailovića, Preobražaj, dramatizacija novele Franca Kafke. Na Televiziji Beograd emitovana je TV drama Uzmi pa će ti se dati, za koji je napisao scenario zajedno sa Mirjanom Pavlović. Objavio je knjigu tekstova Istim rukopisom, “Prosveta”, Beograd 2001. Zastupljen je u dvema antologijama poezije o Hilandaru i pregledu savremene srpske poezije koji je sačinio Ivan Čarota. Dobitnik je “Kočićevog pera” i “Zlatne značke” Kulturno-prosvetne zajednice Srbije, “Oktobarske povelje” opštine Malo Crnuće, “Oktobarske nagrade” opštine Požarevac i “Povelje kulture” sa Zlatnom plaketom Kulturno- prosvetne zajednice Požarevac. Oženjen je Ratomirkom, ima sina Gorana i kćerku Sunčanu, kao i unučiće Milju, Marka, Tijanu i Davida. Živi u beogradu, Požarevcu i Malom Crniću.

ZORAN O. ĐIKIĆ rođen je 1955. godine u Šapcu. Potiče iz porodice u kojoj su oni najugledniji članovi sa očeve strane, takođe bili posvećeni literaturi. Otac Osman bio je diplomata i prevodilac sa finskog jezika, a njegov stric, po kome je dobio ime, bio je mostarski pesnik i dramatičar, Osman Đikić. Majka Julijana Đikić, rođena Petković, istoričar umetnosti, odhranila ga je i izvela na put. Bez povratka. Ima sinove, Nikolu i Filipa, koji, mada još maloletni, znaju da ne žele da liče na oca. Osnovnu školu “Drinka Pavlović”, Petu beogradsku gimnaziju i Pravni fakultet završio u Beogradu, gde i danas, trošeći svoje dane, živi. U Udruženje dramskih pisaca Srbije primljen je 2005. godine. Osim pravom i pisanjem, bavi se još nekim nepotrebnim stvarima: kao ma- đioničar Džigi postao je prvak tadašnje države u disciplini “Komična magija” 2001. godine, a dva puta je na Balkanskim prvenstvima, 2000. u Sofiji, i 2002. u Beogradu, u istoj disciplini, osvajao treće mesto. Učešće u Gala predstavi, Međunarnodnog konresa mađioničara u Sloveniji, “Maribor 2000”, smatra svojim dosada najvećim uspehom u umetnosti magije i mađioničarstva. Dramski program Radio Beograda emituje 2002., odnosno 2003. godine dve njegove radio-drame, Kamen u bubregu i Karmin moje majke, napisane pre više od 25 godina, kao i drama Mravi opet dolaze. Posle četvrt veka spisateljske tišine i neprekidnog razmišljanja o prolaznosti života, napisao je radio-dramu Noć punog meseca (emitovanu na programu Radio Beograda 2004. godine), zatim radio-igru za decu Mađioničar i šuma,(2004.) te najnoviju radio-dramu Jakac (2005.), čija je premijera pod naslovom Istorija jedne slike bila početkom septembra 2006. godine. U okviru projekta Udruženja dramskih pisaca Srbije ”Korak ka pozorištu”, Jakac je javno pročitan u pozorištu ”Moderna garaža”, u Beogradu, maja meseca 2006. godine. Od 1980. godine zaposlen je u pravnoj službi Radio televizija Srbije.

SONjA BOGDANOVIĆ Rođena je u Zagrebu 1935 godine. Studirala istoriju umetnosti u Beogradu. Posle završenih studija radila u Institutu za istoriju umetnosti na Filozofskom fakuletu u Beogradu. Rukovodila je projektima Bibliografija i istoriografija srpske umetnosti. Magistrirala sa temom Mihailo Valtrović i Dragutin Milutinović kao istraživači srpskih starina. Objavljivala radove u naučnim časopisima i zbornicima. Posle penzionisanja, 1994. godine posvetila se književnom radu. Piše dramske tekstove, romane i pripovetke. Objavila je komediju Kapija (SSD 16), Crvenkapa u nebajci (SSD 17), Ederlanda (SSD 18) Suđenje Baba Jagi (SSD 19), Stanojlo među ženama (SSD 22). Od pozorišnih komada izvdeni su: Crvenkapa u nebajci (Dečiji dramski studio u Čačku, premijera 1. IX 2001. u režiji Drage Ćirić; Lutkarsko pozorište u Nišu, premijera 10 XI 2004. u režiji Tanje Cvetković), Ederlanda (Malo pozorište “Duško Radović”, Beograd premijera 20. II 2002. u režiji Voje Soldatović a) i Stanojlo među ženama, (Kult teatar, “Korak do pozoriš ta” 16. V 2005. u režiji Saše Volića).